|
همه ما شعر معروف حميد مصدق به اسم سيب رو خونديم:
تو به من خندیدی و نمیدانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندانزده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی
و هنوز سالهاست که در گوش من آرام، آرام
خشخش گام تو تکرارکنان میدهد آزارم و من اندیشه کنان غرق این پندارم،
که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت.
امروز يك جا خوندم كه يه نفر در جواب مصدق گفته:
من به تو خندیدم چون که میدانستم تو به چه دلهره از باغچهی همسایه سیب را دزدیدی،
پدرم از پی تو تند دوید و نمیدانستی که باغبان باغچهی همسایه پدر پیر من است!
من به تو خندیدم تا که باخندهی خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و سیب دندانزده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو چون نمیخواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام، آرام
حیرت و بغض نگاه تو تکرارکنان، میدهد آزارم
و من اندیشهکنان غرق این پندارم: «که چه میشد اگر باغچهی خانهی ما سیب نداشت؟؟!!!»
|
